Poceci okeanskih regata

Kopno nikad nije izvan vidika, a u smiraj dana ponovo se može započeti sa udobnostima života na suvom. Tokom 19. vijeka dnevne regate bile su jedini oblik takmičenja u jedrenju. To je bilo povezano sa mišljenjem da male jedrilice nisu sigurne na otvorenom moru. Do početka 20. vijeka ovaj se stav donekle izmjenio. Mali broj zanesenjaka već je godinama plovio izvan dohvata evropskih voda, a neki medu njima upućivali su se dalje, preko okeana. Dokazali su da manje jedrilice mogu sigurno da savladaju otvoreno more, kao i da u veoma lošim vremenskim uslovima iskusna posada njima lako i sigurno upravlja.

U prvim okeanskim regatama učestvovale su samo jahte dovoljno velike da osiguraju udobnost za vrijeme puta jer su im odredišta ionako bila sa druge strane Atlantika. Godine 1866. organizovana je regata sa nagradnim fondom od oko 90 hiljada dolara. Polazište je bio Njujork a odredište Cowes u Engleskoj. Regata se održavala zimi, a pobednički brod je prevalio put za 14 dana, vrlo dobro vrijeme u poređenju sa trgovačkim parobrodima onog vremena. Protivnici ove vrste regata neprekidno su spominjali činjenicu da je za vrijeme trke, sa palube jedrilica nestalo šestoro ljudi. U poslednjoj deceniji 19. veka održale su se četiri prekookeanske regate, uglavom na kuterima i škunama čija je dužina skoro uvek premašivala 30 metara. Regate, s obzirom na njihov mali broj,  nisu imale većeg uticaja na jedriličare.

Jahte se takmiče u Kupu pola tone mala slika: Takmičenje u jednoj regati SORC serije napreduje pod bočnim vjetrom. SORC regate su vrlo poznata okeanska takmičenja, slična Admiralovom kupu. Održavaju se svake godine, a prva je bila 1941.

Iako mnoge jedriličarske tradicije vuku korenje iz Engleske, okeanske regate su svjetlo dana ugledale u Americi. Thomas Fleming Day, urednik američkog časopisa Rudder, želeo je da dokaže nevjernicima da i manje jahte mogu sigurno da plove na otvorenom okeanu. Prva regata koju je organizovao održala se 1904. od Brooklyina do Marble heada, preko rta Cod. Njena dužina, oko 500 kilometara, mala je u poređenju sa današnjim standardima prekookeanskih regata, a ipak su oni koji su je započeli smatrani lakomislenima i sigurno je bilo dosta iznenađenja kada su se svi brodovi, koji su prešli startnu liniju, vratili bez ikakvih značajnih nezgoda. I sam Dej je učestvovao u regati, ali je morao da se zadovolji posljednjim mjestom. Svako razočaranje, ako ga je i osječao, sigurno je izbljedelo zbog sigurnog povratka svih učesnika; 1906. Dej je organizovao prvu bermudsku regatu- hiljadu kilometara okeana između Njuporta u američkoj saveznoj državi Roud Ajlend  do Bermuda. Učestvovale su samo tri jahte, i nijedna nije uspjela da završi regatu. Iste godine, održana je i prva transpacificka regata od Los Anđelesa do Honolulua na Havajima. Bermudska regata se održavala redovno svake godine do početka Prvog svjetskog rata. Godine 1922. osnovan je Američki krstaški klub koji je preuzeo organizaciju bermudske regate ponovo oživljenje 1923.

Charisma regatna jahta klase jedan na bregu okeanskog talasa

 Engleski jedriličari započinju 1925. prvu Fastnet regatu koja je ubrzo postala jedan od najpoznatijih događaja u jedriličarskom kalendaru. Kraljevski krstaški klub nije želio da učestvuje u organizaciji okeanskih regata pa je zbog toga osnovan Okeanski regatni klub. Prvi predsjednik tog kluba bio je Džordž Martin koji je osvojio prvu Fastnet regatu na prerađenom pilot- kuteru Jolie Brise. Sedam čamaca koji su učestvovaliu ovoj regati bili su vrlo različiti od onih koji se danas grade za takmičenja. Bili su to prerađeni pilot- kuteri ili jedrenjaci koji su svoj životni vjek započeli u sasvim drugačijim uslovima. Posebno građeni okeanski regatni brodovi nisu tada postojali čak ni u mislima.

Regata blizu Hjustona, SAD

Do kraja tridesetih godina ovog vjeka u prekookeanske regate su se sasvim odomaćile. Tako se, na primjer, 1938. održavaju regate od Dovera do Kristijansanda, od Kopenhagena do Varnermindea, od Kinkstona do Klajda, regata u engleskom Kanalu i mnoge druge. Posle Drugog svjetskog rata Kraljevski okeanski regatni klub preuzima vođstvo u organizovanju okeanskih regata, a pravila koja su razvrstana u klase i sastav vremenskih povlastica, dopuštaju takmičenje jedrilica različitih veličina i brzina na mnogim jedriličarskim trkama, počev od regata na otvorenom moru do Fastnet regate.

Jedrilice koje učestvuju u ovim regatama uglavnom su krstaši ili prerađeni trgovački jedrenjaci, jer tada još nije postojala misao o građenju posebnih regatnih jahti. Samo su Amerikanci pokušali ova put, ali njihove elegantne jedrilice o kojima se tada mnogo govorilo, nisu smatrale sigurnim za plovidbu na okeanu i pored velikih uspjeha postignutih na evropskim takmičenjima prije Drugog svjetskog rata. 1947. pojavljuje se engleska jahta posebno građenja za učestvovanje u okeanskim regatama. Myth of Malham, koju je sagradio Laurent Giles, u sebi je sjedinjavala mnoga svojstva koja se i danas susreću na prekookeanskim regatnim šubinu. Pramac i krma su oblikovani tako da ima dugu vodnu liniju, iako je ukupna dužina jedrilice relativno mala. Laka konstrukcija i malo, ali vrlo visoko jedrilje, takođe su preteča savremenih jedrilica.

Američka jahta Yankee Girl izlazi iz prolaza Solent za vreme Fastnet regate 1971. Regata započinje od ostrva Vajt, ide do stene Fastnet u vodama Južne Irske, zatim natrag do Plimuta na južnoj obali Engleske

Savremene regatne jahte, iako mnogo profinjenije od Myth of Malham, zadržale su njene osnovne osobine.

 Unutrašnjost je dosta spartanska zbog ušteda na težini, palubna oprema je složenija i skuplja, a same palube su mnogo ravnije. Drvo se praktično više ne koristi - zamjenjeno je poliesterskom smolom ojačano staklenom vunom i metalnim slitinama. Kako je konkurencija sve jača za prekookeanske trke, danas zaista košta mnogo.

Sa porastom velikih i skupih prekookeanskih jahti, raste i broj manjih. Tako su 1950. u Americi osnovana dva kluba za okupljanje manjih prekookeanskih jahti: Junior Offshore Group i Midget Ocean Racing Club.

Sve jahte unutar jedne klase utrkuju se bez vremenskih povlastica bez obzira da li se radi o obalskoj ili okeanskoj regati; prvi na cilju je pobjednik. Sve veća popularnost ovog načina utrkivanja dovodi do sve večeg broja klasa.