Prva regatna pravila

Pod ovakvim regatnim pravilima jedrilice su sve više gubile dobra plovna svojstva. Bio je potreban nov sastav pravila. Graditelj jahti Dikson Kemp smišlja 1866. nova pravila. Trebalo je da prekinu sklonost građenju jedrilica koje su postale poznate po nadimku ”daska na bridu”’ duge uske jahte kao Oona. Graditelje je trebalo  ohrabriti u stvaranju širih jahti, a to je tražilo pravila koja nisu kažnjavala širinu.
U novim pravilima za razvrstavanje regatnih jahti klasa se dobijala množenjem vodne dužine sa površinom jedrilja, a to se zatim delilo sa 6000. Ali, isto kao što se pravilo tonaže iskorišćavalo za postizanje većih brzina, tako su i Dikson-Kempova pravila graditelji sa obje strane Atlantika ubrzo počeli da tumače na način koji je omogućavao gradnju bržih jahti.
Pravilo o tonaži imalo je za posledicu uske čamce velikog gaza; Dikson’ kempovo pravilo je krajem devedesetih godina prošlog vjeka dovelo do građenja “klizajućih tanjira”. Kako širina čamca više nije igrala nikakvu ulogu, naravno do nekih granica, jedrilice su postajale sve šire kako bi mogle da nose ogromne površine jedrilja. U isto vrijeme bio je odbačen i balast da se smanji istisnina. Široki, lagani čamci plitkog gaza postali su uobičajeni oblik.  

UVOĐENJE METARSKIH KLASA

Teškoća sa razvrstavanjem jahti nije, u stvari, rešena sve do 1907. kada se dotadašnji način određivanja klasa zamenjuje metarskim. Razvrstavanje jahti više se ne određuje samo površinom jedrilja i dužnom. Da se osigura građenje jedrilica s "punijim" trupom u obzir su uzeti i drugi faktori koji utiču na njegov oblik. Većina regatnih jedrilica je tako svrstana u klase označene metrima. Do izbijanja Prvog svetskog rata metarske klase doživljavaju pun uspeh. Naročito su popularne  od 6, 12 i 15 metara, ali se najčešće grade i one od 5, 7, 9 i 23 metara. Nisu sve preživele izazove vremena; posle 1918. samo su jedrilice od 6, 8 i 12 metara preživele u većem broju.

02. Indipendence je jedna od mnogih američkih jahti iz klase 12 metara izgrađena za učestvovanje u Američkom kupu

Klasa od 6 metara postala je klasika zbog svog trupa i preživjela je više od 40 godina; manji broj ovog tipa još se uvek može vidjeti u vodama širom svjeta. Jedina druga metarska klasa koja se zadržala do današnjih dana je 12, a i ona se koristi samo u takmičenju za Američki kup.

Teškoća sa razvrstavanjem jahti nije, u stvari, rešena sve do 1907. kada se dotadašnji način određivanja klasa zamjenjuje metarskim.
Razvrstavanje jahti više se ne određuje samo površinom jedrilja i dužnom.
Da se osigura građenje jedrilica s "punijim" trupom u obzir su uzeti i drugi faktori koji utiču na njegov oblik. Većina regatnih jedrilica je tako svrstana u klase označene metrima. Do izbijanja Prvog svjetskog rata metarske klase doživljavaju pun uspjeh. Naročito su popularne  od 6, 12 i 15 metara, ali se najčešće grade i one od 5, 7, 9 i 23 metara. Nisu sve preživjele izazove vremena; poslje 1918. samo su jedrilice od 6, 8 i 12 metara preživele u većem broju. Klasa od 6 metara postala je klasika zbog svog trupa i preživela je više od 40 godina; manji broj ovog tipa još se uvjek može vidjeti u vodama širom svjeta. Jedina druga metarska klasa koja se zadržala do današnjih dana je 12, a i ona se koristi samo u takmičenju za Američki kup.
Devedesete godine prošlog vjeka, kao i godine do izbijanja Prvog svjetskog rata, zlatne su godine regatnih takmičenja jahti. Pravila su omogućavala građenje velikog broja jahti različitih klasa. Mnoge od njih su bez sumnje bile mnogo brže od bilo koje jedrilice koje se danas grade. Zbog sošnog jedrilja, ipak, nisu bile u stanju da tako dobro jedre uz vjetar kao što to mogu savremene jedrilice.

OBALSKE REGATE

AMERICKI KUP

Iako su neke zemlje razvile program državnih regata, događaj, danas poznat pod imenom Američkog kupa, jedan je od najznačajnijih u međunarodnom kalendaru jedriličara. Regata je po prvi put održana 1851. kada je škuna America osvojila kup Royal Yacht Squadron u regati oko ostrva Wight. Pehar su preuzeli Amerikanci i odneli ga u prostorije jaht- kluba u Njujorku odakle  niko nije uspjeo da ga preuzme. Takmičenje je kasnije preimenovano u Američki kup. Novac i odlučnost nikad nisu bili u pitanju, ali izazivači iz Francuske, Engleske, Kanade i Švedske nisu, do danas, uspjeli da preotmu pehar iz američkih ruku.
Jahte koje se danas takmiče u Američkom kupu podsjećaju na prekrasne jedrilice koje su krstarile uz obale mnogih zemalja krajem prošlog vjeka. Klasa od 12 metara, jahta koja učestvuje u regati za kup, jedini je primer velikih jedrilica prošlosti koje su uspele da se sačuvaju od zaborava. Štaviše, tokom posljednjih godina ova klasa doživljava sve veću popularnost, a u Američkom kupu učestvuju predstavnici više zemalja.  

RAZVOJ JEDRILJA

Kuteri sa sošnim jedriljem iz prvih dana regatnih takmičenja jahti, nosili su velike vrške iznad glavnog jedra, a pri slabom vjetru imali su još veće vrške koji su se širili preko dohvata sošnjaka i vršnog nastavka jarbola. Deblenjaci su bili dugi i prebacivali su krmu za metar ili dva, dok su na pramcu dugi prikosnici omogućavali jahti da nosi veliki proj prečki. Ovo jedrilje je imalo veliku osnovicu  i prilično malu visinu u poređenju sa dužinom jahte. Početkom 20. vjeka pokušano je smanjivanje osnove i povećanje visine jedrilja. Vršni nastavci jarbola bili su podjeljeni i učvršćeni na vrh debla jarbola. Godine 1901, jahta Istria, klase 15 metara, prva je na kojoj je uspjelo da se povežu jarbol i njegov vršni nastavak u jedan jedini dio. Vrška je učvršćena na vrhu jarbola pomoću tračnice i to je predstavljalo prvi korak prema razvoju onog što danas nazivamo bermudskom snasti - ponekad poznatom pod imenom Markonijeva snast jer podsjeća na na jarbol za radio- antenu. Snast je tako osmišljenja da može da nosi trouglasto glavno jedro, a po prvi put se na zapadu pojavila 1911. godine i to na jednoj jahti od šest metara. Nešto duže je trajalo da ovu vrstu snasti pihvate i veće jahte, tako da je1921. prva iz klase 23 metara sa bermudskim jedrom bila Nyria.

Bermudsku snast danas koristi oko 90 posto svih savremenih jedilica, bar što se tiče rekreacionog jedrenja. Ipak, sošna snast danas ponovo počinje da dobija nešto od izgubljene popularnosti i mnogi graditelji jahti, prepoznajući dobre strane starih trgovačkih i ratnih brodova, koriste oblike tih jedrenjaka i njihovu snast za konstrukciju novih, iako se uglavnom uvek koriste savremeni materijali.